Święto Reformacji — święto powrotu do Ewangelii

Dziś wspominamy tych, którzy mieli odwagę przypomnieć Kościołowi, że jego sercem nie są bogactwo, przepych ani ludzkie przyzwyczajenia, lecz Jezus Chrystus i Jego Ewangelia.

31 października 1517 roku Marcin Luter ogłosił 95 tez, w których podjął między innymi krytykę nadużyć związanych z odpustami. Tradycyjny przekaz mówi, że przybił je do drzwi kościoła zamkowego w Wittenberdze; historycy spierają się jednak, czy rzeczywiście zrobił to w ten sposób.

Podobne pragnienie odnowy przyświecało naszemu założycielowi, Carlosowi Duarte Costa. W 1945 roku opublikował „Manifest do Narodów” — dokument, w którym przedstawił swoje poglądy na Kościół i jego odnowę. Pisał o skupieniu wiary na Chrystusie, wolności religijnej, sprawiedliwości społecznej oraz o potrzebie Kościoła bliższego Ewangelii i ludziom. To nie były te same tezy co Lutra, ale można dostrzec wspólne pragnienie: odważnie nazwać to, co wymaga zmiany i wskazać drogę ku odnowie.

Luter i Duarte Costa żyli w różnych czasach i działali w odmiennych okolicznościach, lecz obu łączyło pragnienie Kościoła wierniejszego Ewangelii — wolnego od tego, co ją przesłania i bardziej skupionego na Chrystusie oraz służbie ludziom. Nie wspominamy dziś świętego Carlosa Duarte Costy; przywołujemy go jako naszego założyciela, którego troska o odnowę Kościoła jest bliska przesłaniu tego dnia.

Dla wielu Święto Reformacji jest dniem podziału i rozłamu. Możemy jednak spojrzeć na nie także jako na święto różnorodności w jedności. Różnorodność nie musi być czymś negatywnym — może być piękna, gdy prowadzi do wzajemnego szacunku, a w centrum pozostaje Jezus Chrystus. W Nim możemy być jednym Kościołem, powołanym przez Boga. Słowo „Kościół” wiąże się z ideą wspólnoty zwołanej — a my wierzymy, że to Bóg nas woła i gromadzi.

Dlatego Święto Reformacji jest także świętem Narodowego Apostolskiego Kościoła Katolickiego. Przypomina o nieustannym wezwaniu do powrotu do Ewangelii, odnowy serc i budowania Kościoła, w którym więcej jest miłosierdzia niż osądu, służby niż splendoru, więcej żywego słowa Chrystusa niż pustych deklaracji.

Reformacja nie należy wyłącznie do przeszłości. To zadanie na każdy dzień: żyć Ewangelią, odnawiać to, co wymaga odnowy i szukać jedności, która nie przekreśla różnorodności.

Niech Ewangelia będzie naszym początkiem, drogą i światłem, a Chrystus — źródłem jedności, która potrafi pomieścić różnorodność.

Bp Dawid FSMD