Kapłaństwo

113.2 Na mocy Boskiego ustanowienia, niektórzy ludzie wśród wiernych chrześcijan są ustanowieni wyświęconymi szafarzami przez sakrament święceń, dzięki niezatartemu charakterowi, jakim są naznaczeni. W związku z tym są oni konsekrowani i wyznaczani do pasterzowania Ludowi Bożemu, każdy zgodnie ze swoim stopniem święceń kapłańskich, wypełniając w osobie Chrystusa Głowy funkcje nauczania, uświęcania i rządzenia.

Spośród siedmiu sakramentów trzeba jeszcze przypomnieć sakrament kapłaństwa. Ustanowił go Jezus w Jerozolimie, w Wieczerniku, w przededniu swojej męki i śmierci na krzyżu. Sakrament ten powstał w związku z Eucharystią i dla jej sprawowania (por. Łk 22, 19; 1 Kor 11, 24-26). Jednak ma dużo szersze znaczenie. A na pamiątkę tamtych wydarzeń każdy czwartek przed Wielkanocą nazywany jest „wielkim”.

Kapłaństwo – sakrament, który nadaje tym, którzy go przyjmują, stałą moc duchową, ponieważ został ustanowiony przez Jezusa Chrystusa w Kościele. Daje także łaskę niezbędną do pełnienia posługi kapłańskiej. Jest to sakrament, który konsekruje mężczyzn wybranych spośród ludzi do służby wspólnocie. Warto zauważyć, że w NAKK celibat nie jest obowiązkowy.

Nasz Kościół zachowuje trzy stopnie tego sakramentu: biskupów, prezbiterów i diakonów, tworząc w ten sposób swoją hierarchię, nie przyjmując tytułów takich jak arcybiskupi, kanonicy, kardynałowie itp..