Zasady wiary

Poniżej przedstawiamy praktykę wiary przyjętą przez NAKK.

​Sakramenty sprawowane w Narodowym Apostolskim Kościele Katolickim (NAKK) są ważne, ponieważ jesteśmy Kościołem katolickim, który posiada autentyczną sukcesję apostolską. Ta sukcesja zapewnia, że nasze sakramenty są przekazywane w duchu tradycji apostolskiej, co nadaje im szczególne znaczenie i moc. Dzięki temu wierni mogą korzystać z łask, które płyną z tych sakramentów, w pełni uczestnicząc w życiu Kościoła oraz w relacji z Bogiem. Nasza wiara i praktyki są osadzone w solidnych fundamentach, co czyni nasz Kościół nie tylko wspólnotą, ale również miejscem autentycznego spotkania z Chrystusem.

Uznajemy celibat duchownych za szczególny dar, który wzmacnia posługę tych, którzy dobrowolnie go wybierają i który jest potężnym świadectwem chwalebnego panowania Boga. Celibat w naszym kościele jest jednak kwestia wyboru, a nie przymusem.

Ubolewamy nad tragedią rozwodu, ale w świetle Ewangelii nie uważamy, by wykluczenie katolików żyjących ponownie w związku małżeńskim z sakramentów było zgodne z duchem Chrystusa.

Rozwiedzeni katolicy mogą ponownie zawrzeć związek małżeński przed księdzem i przeżyć swoje małżeństwo w pełnej komunii z Kościołem.

Chrzest postrzegamy jako sakrament wtajemniczenia, który udostępnia nam wszystkie inne sakramenty.

Trzymamy się nauki św. Tomasza z Akwinu, która mówi: „musimy kierować się własnym sumieniem”.

Pismo Święte, w całości, jest owocem nauk ustnych przekazywanych z pokolenia na pokolenie, aż do momentu, gdy zostało skondensowane w formie pisemnej. Szczególnie Nowy Testament wyrasta z tradycji ustnej przekazanej przez apostołów.

Pismo Święte jest jednym z filarów naszej wiary, ponieważ Kościół głosi, że zostało zainspirowane przez samego Boga, będąc Jego słowami do ludzi. Pisma te zawierają Boży plan zbawienia ludzi, który rozpoczął się od upadku, gdy zarówno mężczyzna, jak i kobieta, nieposłusznie wystąpili przeciwko Bogu i zostali wygnani z pełnej wspólnoty z Najwyższym.

Same Pisma świadczą o swojej świętości. Święty Paweł, pisząc do Rzymian, stwierdza: „[…] wszystko, co zostało napisane w przeszłości, jest dla naszego pouczenia, abyśmy, dzięki wytrwałości i pocieszeniu, jakie dają nam Pisma, mieli nadzieję” (Rz 15, 4); w innym liście potwierdza jeszcze boskie pochodzenie Pism oraz ich użyteczność dla Kościoła: „Całe Pismo jest natchnione przez Boga i użyteczne do nauczania, do wykrywania błędów, do poprawy, do wychowywania w sprawiedliwości, aby człowiek Boży był doskonały, przystosowany do wszelkiego dobrego dzieła” (2 Tm 3, 16). Chociaż apostoł odnosił się do Starego Testamentu, gdyż Nowy wciąż się formował, Święty Paweł wyjaśnia chrześcijanom, że Pisma mają charakter święty i są niezbędne dla życia Kościoła, który powinien traktować je jako swój filar wiary.

Z tego myślenia Narodowy Apostolski Kościół Katolicki przyjmuje od samego początku Pismo Święte jako filar swojej wiary. Prezentując Kościół Katolicki w Brazylii w „Manifeście do Narodu”, św. Karol podkreśla, że jego doktryna jest związana z prawdą Ewangelii, kategorycznie stwierdzając, że postać Chrystusa wyznawana i głoszona w Kościele jest tą z pierwszego rozdziału Ewangelii według św. Jana: „Na początku było Słowo, a Słowo było u Boga, a Słowo było Bogiem…” (Św. Karol kontynuuje cytat aż do wersetu 14). W „Manifeście do Narodu” wyraźnie stwierdza, że: „Narodowy Apostolski Kościół Katolicki jest społeczeństwem religijnym, które opiera swoją strukturę na biblijnych naukach Starego i Nowego Testamentu.” W pierwszym numerze czasopisma „Luta” św. Karol ogłasza: „[…] Kościół Brazylijski akceptuje Ewangelie jako tradycje historyczne w ich istocie, z charakterem profetyczno-liturgicznym, zawierającym rytuał paschy chrześcijańskiej w pierwszych czasach.” Oprócz tego, że ogłasza Pismo Święte jako filar naszej wiary, św. Karol uznaje jego boskie pochodzenie, mówiąc, że ma charakter „profetyczno-liturgiczny”.

Myśli św. Karola zostały ratyfikowane przez Kościół na jego pierwszym Soborze, który ogłosił, że „Podstawowa treść doktryny Narodowego Apostolskiego Kościoła Katolickiego zawarta jest w Piśmie Świętym”. Również w naszym Credo Społecznym ogłoszono: „Wierzymy, że Ewangelie są źródłem wyzwolenia i że w Jezusie przyjmują ludzką formę, nadając człowiekowi moc wyzwolenia z egoizmu i sił zła, które manifestują się w strukturach społecznych, oddalając człowieka od postępu i uczestnictwa w dobrach naturalnych.”

Dlatego Narodowy Apostolski Kościół Katolicki traktuje Pismo Święte jako filar swojej wiary, w połączeniu z Tradycją i Magisterium, uznając te same Pisma za takie, które zostały ogłoszone przez św. Pawła w drugim Liście do Tymoteusza. Jest to filar, który pomaga nam poprawiać błędy, odrzucać idee obce doktrynie Jezusa Chrystusa, ale przede wszystkim, daje nam naukę i kwalifikuje do dobrych dzieł sprawiedliwości i uświęcenia.

Jednym z filarów Wiary Narodowego Apostolskiego Kościoła Katolickiego jest Tradycja. Dla tych, którzy nie do końca rozumieją, co to oznacza, Tradycja nie ma nic wspólnego z obyczajami danej epoki, takimi jak na przykład karp na święta Bożego Narodzenia czy podział ról między mężczyznami a kobietami. Nie o taki rodzaj tradycji chodzi!

Tradycja, która stanowi filar Wiary Narodowego Apostolskiego Kościoła Katolickiego, odnosi się do nauk ustnych przekazanych przez Jezusa apostołom, a następnie innym. Do tych nauk ustnych dodano doświadczenia pierwszych chrześcijan, ich wizje oraz cuda, które przeżyli lub byli świadkami.

Tradycja jest bardzo ważnym filarem, ponieważ, mimo że jest lekceważona przez wiele religii, to właśnie z niej pochodzi, na przykład, sama Święta Księga, która stanowi kondensację nauk ustnych Tradycji. W ten sposób nauki ustne, które wciąż są przekazywane przez Kościół, pomagają nam zrozumieć nasze czasy i dążyć do większej komunii z Chrystusem poprzez naśladowanie świętych praktyk pierwszych chrześcijan.

W pismach św. Karola z Brazylii, naszego świętego założyciela, znajdziemy wiele odniesień do Tradycji. W „Manifeście do Narodu” św. Karol stwierdza, że nasza katolickość wynika z tego, że „[…] wyznajemy wiarę chrześcijańską szerzoną na całym świecie, przez wszystkich chrześcijan […]”. Rozumiejąc, że ta wiara jest owocem przekazu ustnego, św. Karol nawiązuje do nauk Tradycji, która stanowi jedną z podstaw całego świata chrześcijańskiego. Twierdzi również, że nasz Kościół jest Apostolski, ponieważ jest prawdziwym następcą apostołów, co stanowi kolejne odniesienie do Tradycji, ponieważ sama idea nieprzerwanej sukcesji jest jej legitymnym nauczaniem.

Również w pierwszym numerze czasopisma „Luta” św. Karol porusza kwestię Tradycji, stwierdzając, że Kościół akceptuje, iż punktem wyjścia chrześcijaństwa jest grupa ludzi w Jerozolimie, która odpowiadała za przekaz nauki Jezusa Chrystusa.

Pierwszy Sobór Kościoła (1965) potwierdził Tradycję jako filar naszej wiary, ogłaszając, że akceptuje jako zasadnicze prawdy nauki głoszone do Pierwszego Soboru w Konstantynopolu (381), podkreślając, że odtąd będą akceptowane tylko te nauki, które będą zgodne, między innymi, z tym, co głosili pierwsi ojcowie Kościoła, prawdziwi stróże katolickiej Tradycji. Narodowy Apostolski Kościół Katolicki akceptuje tradycje i nauki Świętych Ojców, autentycznych doktorów Kościoła Jezusa Chrystusa, i przedstawia jako prawdy objawione, istotne dla zbawienia, tylko te, które zostały ogłoszone do roku 381, na I Soborze w Konstantynopolu. Credo Apostolskie jest syntezą wiary chrześcijańskiej. To credo jest symbolem katolickiej Tradycji. Dlatego Tradycja, od początku istnienia Narodowego Apostolskiego Kościoła Katolickiego, stanowi silny filar naszej Wiary Katolickiej i Apostolskiej.

W Konstytucji dogmatycznej o Kościele Soboru Watykańskiego II czytamy: „Kościół wie, że na wiele sposobów łączy się z ochrzczonymi, którzy są czczeni imieniem chrześcijan, ale którzy […] nie zachowali jedności ani komunii pod następca Piotra. Wielu bowiem czci Pismo Święte jako zasadę wiary i życia, którzy mają szczerą gorliwość religijną, którzy z miłością wierzą w Boga Ojca Wszechmogącego i Chrystusa, Syna Bożego Zbawiciela, którzy są zapieczętowani przez chrzest, który jednoczy ich z Chrystusem i którzy rzeczywiście uznają i przyjmują inne sakramenty w swoich Kościołach lub wspólnotach kościelnych. Wielu z nich posiada ważne biskupstwo, sprawuje Najświętszą Eucharystię i kultywuje kult Matki Bożej Dziewicy. Ponadto istnieje udział w modlitwie i duchowych korzyściach; ci chrześcijanie są rzeczywiście w jakiś realny sposób zjednoczeni z nami w Duchu Świętym, gdyż przez Jego dary i łaski działa również w nich Jego uświęcająca moc”.

Modlimy się, abyś znalazł u nas dom. Obyś znalazł spokój na swojej życiowej podróży.