Sakramenty w NAKK

Kościół wierzy, wyznaje i naucza, że sakramenty są znakami łaski Bożej. Jako wspólnota wiary katolickiej uznaje i zachowuje siedem sakramentów, które są istotne dla chrześcijańskiej wiary: Chrzest, Bierzmowanie, Pokuta, Eucharystia, Kapłaństwo, Małżeństwo oraz Namaszczenie Chorych.

W 1547 roku Sobór Trydencki określił, że sakramentów jest siedem. Liczba ta w Biblii symbolizuje doskonałość: mamy siedem dni w tygodniu, a w ciągu tych siedmiu dni Bóg stworzył świat. Ta liczba oznacza spełnienie, coś zakończonego, a także interwencję Boską, duchową całość i wolę Bożą. Sobór zdefiniował również, że sakramenty nie udzielają łaski automatycznie jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki i nie zależą od świętości szafarza sakramentów. Ważne jest, aby Kościół miał intencję by czynić to, co praktykował przez całą swoją historię, a osoba przyjmująca sakrament miała wolę jego przyjęcia, ponieważ jest to działanie Chrystusa – „eficácia ex opere operato”.

Św. Carlos z Brazylii dążył do zachowania fundamentalnych elementów teologii sakramentów, opierając się na wspólnocie (Kościele) jako mistycznym Ciele Chrystusa, aby celebrować sakramenty. Był przekonany, że te sakramenty w swoim głębokim wymiarze tworzą Kościół. Chrystus jest sakramentem Ojca, który nadaje sens i skuteczność całej dynamice sakramentalnej Kościoła. Kościół jest oparty na Nim: Kamieniu Węgielnym, niezachwianej Skale. Poprzez Ducha Świętego i te widzialne znaki łaski Bożej poznajemy Jego dobroć, która jest zastawem, dziedzictwem i odkupieniem ku chwale Jego chwały (Ef 1,14).

Dzięki Świętemu Soborowi, który jest jego rzeczywistym przewodnictwem, Kościół ustanawia związek między sakramentami a osobą Jezusa Chrystusa, autorem i fundamentem zbawienia. Celebrował sakramenty, aktualizując przez nie łaskę zbawczą i odkupieńczą w wspólnocie kościelnej oraz w życiu tych, którzy je przyjmują. Z siedmiu sakramentów trzy nadają niezatarte znamię, to znaczy, że jak wszystkie inne, bezpośrednio oznaczają duszę tych, którzy je przyjmują, jednak nadają duchowy znak, który nigdy nie znika i mogą być przyjmowane tylko raz. Są to:

1. Chrzest – sakrament zbawienia, który oznacza nas jako dzieci Boże. „Zaprawdę, zaprawdę, powiadam ci: Kto się nie narodzi z wody i Ducha Świętego, nie może wejść do Królestwa Bożego” (Jan 3,5); otwiera dla nas drzwi zbawienia: „Kto uwierzy i będzie ochrzczony, będzie zbawiony; a kto nie uwierzy, będzie potępiony” (Mk 16,16).
2. Bierzmowanie – moc, która pochodzi od Boga, potwierdza strumień łaski, który otrzymaliśmy w dniu naszego chrztu. Umacnia nas, to znaczy, utwierdza chrześcijanina w wierze, jak gladiatorzy idący do bitwy, namaszczeni świętym olejem, aby wróg dusz nie mógł nas zatrzymać. Duch Święty daje nam tę moc i cechy Chrystusa (allos parakletos – inny tego samego rodzaju), odzwierciedla charakter Jezusa i dokonuje wewnętrznej transformacji.
3. Kapłaństwo – sakrament, który nadaje tym, którzy go przyjmują, stałą moc duchową, ponieważ został ustanowiony przez Jezusa Chrystusa w Kościele. Daje także łaskę niezbędną do pełnienia posługi kapłańskiej. Jest to sakrament, który konsekruje mężczyzn wybranych spośród ludzi do służby wspólnocie. Warto zauważyć, że w NAKK celibat nie jest obowiązkowy. Nasz Kościół zachowuje trzy stopnie tego sakramentu: biskupów, prezbiterów i diakonów, tworząc w ten sposób swoją hierarchię, nie przyjmując tytułów takich jak arcybiskupi, kanonicy, kardynałowie itp.
4. Małżeństwo – sakrament, w którym Bóg obecny jest w miłości pary. Jest to zjednoczenie mężczyzny i kobiety w celu założenia rodziny. Wiele mówi się o tym, że Kościół dokonuje drugich zaślubin, powszechnie nazywanych drugim małżeństwem. Wszystkie instytucje religijne tak robią, jedne z większą biurokracją, inne z mniejszą, ale wszystkie podlegają wcześniejszemu procesowi, oceniając dokumentację i sytuacje narzeczonych. Jeśli ordynariusz lokalny uzna ich za zdolnych i wolnych, mogą przyjąć sakrament małżeństwa. Kościół wierzy w nierozerwalność małżeństwa, pod warunkiem, że istnieje miłość i więź małżeńska między małżonkami. Jednocześnie ma uprawnienia do ogłoszenia nieważności w oparciu o władzę kościelną, dbając o prawdę sakramentu, gdyż więź małżeńska została naruszona. W ten sposób Kościół uwalnia strony, aby mogły kontynuować swoją misję zakładania rodziny. Biskupom, legalnym następcą apostołów i ordynariuszom w ich diecezjach, nadano władzę wiązania i rozwiązywania (Mt 16,19 i 18,18). To oni ogłaszają nieważność małżeństwa oraz zdolność narzeczonych do przyjęcia drugich zaślubin.

Wszystkie nasze sakramenty są ważne przed Bogiem, oparte na zdrowej doktrynie i fundamentach w Świętych Pismach. Aby sakrament był ważny, musi być obecny szafarz sakramentów prawnie wyświęcony, należy ściśle przestrzegać rytuału, materii, formuły oraz mieć właściwą intencję. Przestrzegamy wszystkich norm dyscypliny dla kultu bożego i sakramentów.

Tutaj przyjmujemy dzieci matek samotnych, ojców rozwiedzionych itd., nie jako wsparcie dla grzechu, ale przyjmując tych, którzy nie mają winy, przynosząc ich do godności dzieci Bożych, tak jak ich rodzice i chrzestni. W Dziejach Apostolskich, rozdział 18, werset 8: „Kryspus, przełożony synagogi, uwierzył w Pana razem z całą swoją rodziną; a wielu z Koryntu, słuchając go, uwierzyło i zostało ochrzczonych.” Paweł ochrzcił Kryspusa, który był z innej religii, Chrystus nikogo nie wykluczył, my nigdy nie odrzucamy nikogo, kto zwrócił się do sakramentów naszego Kościoła w naszych diecezjach i parafiach. Nie musimy wymyślać przeszkód, aby uzasadnić „kodeks prawa kościelnego”, gdy sam Apostoł mówi: „Bądźcie moimi naśladowcami, jak ja jestem naśladowcą Chrystusa.” (1Kor 11,1). Nie wystarczy być naśladowcami, musimy być ich imitatorami. Wszyscy są przyjmowani z troską, szczególnie ci, którzy są odrzucani w innych instytucjach. Nie jesteśmy właścicielami Królestwa ani Eucharystii, wręcz przeciwnie, jesteśmy „sługami sług Pana” (Mt 24,45-51). NAKK nie igra z tym, co święte, szanuje sakramenty, traktując poważnie troskę o zbawienie dusz. Dlatego nie zobaczysz w naszych parafiach ponownych chrzcin, najwyżej „sanatio”, jeśli stwierdzono jakieś nieprawidłowości, a sakrament może być udzielony, jeśli lokalna władza uzna go za nieważny. „Poprzez sakrament kapłaństwa Pan wlewa Ducha Służby w tych, których wybrał od łona matki, aby byli pasterzami Jego ludu, jak Chrystus Dobry Pasterz, który oddaje życie za swoje owce” ( Jan 1,11).